„Dzień pocałunków”

Paweł Antoni Baranowski „Po prtostu” Z rozpaczy odrętwiały milczę, nie rozumiejąc tej myśli pogmatwanej, że już przegrałem – wiodąc ze sobą bój o Ciebie; nie uznając przegranej, po prostu jestem.        …patrzę na kroplę spływającą po brudnej tafli szklanej, jak toczy się z wahaniem w kierunku wymuszonym nieubłaganym prawem. I tańczy w Słońca blasku, pieszczona światła lśnieniem, łakoma uwielbienia, tak – wstrzymując swą drogę lub usiłując zboczyć – walczy z siłą ciążenia, by przynajmniej opóźnić dotarcie do krawędzi swojego przeznaczenia. Lecz mimo tego wysiłku, cokolwiek by nie czyniła, po chwili – znowu, potężna, choć niewidzialna siła niszczy ślady nadziei, najkrótszą drogą wiodąc na spotkanie z nicością, odbierając sens bycia po raz setny – zabija z okrutną bezwzględnością. Czy tak wielka to wina, że miłość tak ogromna każe jej wciąż próbować zatrzymać nieuchronne z upartą n...

Paweł Antoni Baranowski „Nadzieja (w tramwaju linii 12)” Na tle szarości za szybą nagły odblask błękitu: to tylko anioł z nieba na maminych kolanach. Ma płaszczyk, warkoczyki, wpatrzone we mnie badawczo wielkie niebieskie oczy prześwietlają mą duszę w poszukiwaniu prawdy. Niespodziewanie – pytanie: – Mamusiu! Czemu ten pan jest taki smutny? Mamusia jest zaskoczona! Sytuacja – niezręczna: – Czasami – kochana córeczko... Czasami tak bywa; no cóż... O! Choćby ty – pamiętasz, jak zdechł ci chomik Gryzuś? …Też byłaś bardzo smutna… – Ach, tak…? Myśl o kochanym zwierzątku jak chmura burzowa zasnuwa błękitne niebiańskie okna, lecz zjawia się w nich za chwilę iskierka współczucia i troski. – Mamusiu! Czy temu panu też coś zdechło?… Czy mi coś zdechło?... Mój Boże! Na szczęście nie pamiętam... No, chyba że… nadzieja. Ale to niemożliwe: przecież to byłoby sprzeczne z wszelkimi prawami gramatyki! A skoro tak, to – istotnie: nie ma ża...

Paweł Antoni Baranowski „Tęsknota i cisza” W bezsennej ciszy długiej nocy tęsknota przędzie swoje sidła, po raz kolejny zaprzeczając wiedzy, sprawdzanej wielokrotnie… …Lecz cóż tam wiedza, kiedy serce nie respektuje żadnych barier, zawsze znajdując jakąś furtkę, aby oszukać rzeczywistość: bez cienia obaw i zastrzeżeń z głębin pamięci wywołuje dłoni muśnięcia aksamitne i ust – pachnących truskawkowo… …Lecz cóż tam serce, kiedy wiedza zapala światła ostrzegawcze: tysiące pytań, wątpliwości, genialny talent zagmatwania, niedopowiedzeń, prze-powiedzeń, zobojętnienia, zniechęcenia, poniżający brak spełnienia nadaje sygnał do ucieczki… …Lecz cóż tam wiedza, kiedy płomień bez trudu przenika bariery, oddech – oczekiwaniem drżący odrzuca wszelkie wątpliwości i chciałoby się tak do końca, do ostatecznej hekatomby pozostać przy d...